หลายๆคนอาจจะรู้จักผมมานาน และได้ยินเรื่องราวความรักของผมมานานแล้ว ... แต่น้อยคุนนักที่จะรู้ถึงคนรักสมัยเด็กคนแรกของผม

คนรักสมัยเด็กคนแรกจริงๆที่รู้สึกเกิดขึ้นในสมัย ป. 5 ผมเรียนอยู่ที่ราชินี แล้วผมแอบไปปิ๊งน้อง ป.4 คนนึง มารู้ที่หลังชื่อน้องเกด (สงวนนาม) เธอเป็นคนที่สวยมาก จริงๆ เป็นคนที่ทำให้เรดาร์ในการมองหญิงสาวเริ่มทำงาน เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมต้องเหลียวมอง ...แต่เธอดันเป็นทอมๆ ห้าวๆนี่สิ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ ... แต่เป็นผู้หญิงตาโต ผมยาว หน้าสวย ตอนนั้นตัวสูงเกือบเท่าผมแหนะ ชอบเล่นบาสด้วย ทำงานศิลปะ

 

ในเวลาต่อมาไม่นาน เหมือนฟ้าบันดาล ผมเกิดจะต้องไปประกวดศิลปะรายการหนึ่ง ด้วยความบังเอิญ น้องเกดก็เข้ามาร่วมทีมอยู่ด้วย จึงได้รู้จักพูดคุยและใกล้ชิดกัน จนในเวลาต่อมา ได้เป็นแฟนกัน (คือแก่แดดไง) เป็นคนแรกที่ผมนั่งคุยโทรศัพท์ตอนกลางคืนด้วยนะเนี่ย (แก่แดดแก่ลมมากๆ) บ่อยมากๆ เวลาเข้าแถวก็เหลียวมองอยู่ทุกวัน จนปวดคอเลย เพราะแถวป.5 จะอยู่หน้าเด็กป. 4 ...

 

แต่จู่ๆไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงยังไงก็ไม่รู้ จำไม่ได้ ... แต่ก็ยังแอบอาลัยอาวรณ์ และคอยมองอยู่

 

จนกระทั่งผมย้ายไปอยู่สวนกุหลาบฯ และในปีต่อมาเธอย้ายโรงเรียนไป อยู่ สาธิตปทุมวัน แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันอีก ....สองสามปี จนวันนึง ผมตัดสินใจโทรหาเธอที่เบอร์บ้าน ตอนอยู่ม.3 แต่ปรากฎว่า เธอบอกว่าเธอจำผมไม่ได้ ... วันนั้น เหมือนใจหายไปเลยจริงๆ เข้าใจเลย ว่ามันเป็นยังไง ..นับตั้งแต่วันนั้น ก็เลยตัดใจ แต่มันก็ยังคงเป็นปมอยู่ในใจว่า มันยังไม่เคลียร์ และการถูกลืม ทั้งๆที่เราก็เคยสนิทกันมันเป็นอะไรที่รับได้ยาก ผมก็คงได้แต่เศร้าอยู่ข้างใน

 

นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงปลายปี 2549 ผมก็ได้ติดตามข่าวของเธอเป็นระยะ (เหมือนโรคจิตเลย) ตอนเธอเอนทรานซ์ก็พยายามหาว่าเข้าคณะอะไร ให้เครือข่ายจากกิจกรรมที่มีอยู่สืบหาให้ และ กูเกิ้ล ช่ยได้เยอะมากๆ ก็ไปเจอว่าเธอเข้าไปวิทยา ชีวภาพของจุฬา แต่ค้นไปค้นมาก็ไม่เจอ กลายเป็นว่าเธอซิ่วไปอยู่ถาปัดจุฬาฯ ... ตอนนั้นก็พยายามหาเบอร์ติดต่อ รวมทั้งอีเมล์ได้มาจากเว็บของสาธิตปทุมวัน แต่ก็เหลว ...ติดต่อไม่ได้ เลยล้มเลิกความตั้งใจไป จนกระทั่ง ....

ในวันวาเลนไทน 2550 ผมนั่งซ้อมดนตรีอยู่ใต้คอมมอนคณะเศรษฐศาสตร์ ...มีน้องคนนึงเดินมา ผมจำได้ว่าเป็นน้องที่อยู่ชุมนุมลูกเสือที่สวนกุหลาบ ชื่อ สัญญา ไม่ได้เจอกันมาชาติกว่า ก็เลยนั่งคุยกัน ปรากฎว่า เค้าอยู่ถาปัด จุฬา และปรากฎว่าเป็นเพื่อนเกดด้วย มันก็เผา เอ้ย เล่า เรื่องเกดให้ฟังเยอะเลย ... เลยรู้เรื่องเกิดเพิ่มขึ้นอีกเยอะ ... แถมเจอเพื่อนที่อยู่ถาปัดจุฬา ก็ถามถึงน้องเกด มันก็พูดติดตลกว่าที่สวยๆ ห่นดีๆ อ่ะนะ ... เลยไม่รู้เรื่องจริงเรื่องเล่น ... แต่ก็ไม่ได้ขอเบอร์ขออีเมล์อะไร

 

จนวันนึง เกิดอยากจะรู้ขึ้นมา เลยโทรหาสัญญา ... ปรากฎว่ามันให้คุยกับเกดเลย !! ซึ่งตอนนั้นก็รู้สึกโล่งใจที่ได้คุยกันซักที ยิ่งรู้สึกดีขึ้นที่เค้าจำเราได้ ก็เลยขอเบอร์ ขออีเมล์เอาไว้ ...

หลังจากนั้นก็เจอใน MSN บ้างเป็ฯครั้งคราว ก็เลยพูดคุยกันบ้าง เรื่องชีวิตที่ผ่านๆมา ... ซึ่งก็ทำให้รู้ว่า มันต่างกันมากจนเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน แต่มันก็คุยกันได้บ้างเพราะรู้ว่า "เคย" รู้จักกันมาก่อน ... สิ่งเดียวที่อยากทำก็คือ อยากจะเจอหน้าที่สักครั้ง .... ก็เลยมักจะโทรไปหาเมื่อผ่านไปแถวสยาม แค่ถามว่า อยู่แถวนี้มัย ถ้าไม่ก็วางไป ... เป็นอย่างนี้อยู่สักสามเดือน

จน เมื่อวานก่อน ... ก็พอรู้ว่าจะได้ไปดูละครถาปัด เลยโทรหาเค้า ปรากฎว่า ดูรอบเดียวกัน ก็เลยนัดแนะกันเรียบร้อยว่าจะเจอกัน

 

แต่ตอนไปถึงที่ พยายามแล้ว พยายามอีก ก็โทรไม่ติดบ้าง จะรีบกลับบ้าง ... เลยต้องเข้าไปหาเองเลย บอกว่าจะได้จบๆเรื่องกันไปซักที จึงได้เจอเค้า .....

.....

....

 

ปรากฎว่าครั้งแรกที่เห็นหน้า ก็พูดไม่ออก ... เพราะเค้าสวยมาก ตาโต ผมยาว หน้าสวย ตัวบาง ตอนนี้ตัวเล็กแล้ว ... สวยจนรู้สึกว่า ทำไมตูน่าเกลียดอย่างนี้ .... และสิ่งที่รู้สึกมันออกแนวหดหู่มากกว่า อาจจะเป็นเพราะว่าบอกจะเจอแล้วก็ไม่เจอ เจอไม่ได้ ... คือถ้าจะไม่เจอก็บอกไม่เจอไง จะได้วางแผนชีวิตถูก ก็คงอารมณหงุดหงิดน่ะครับ ... แต่เค้าก็สวยจริงๆ เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่ได้เจอเลย (สำหรับผมนะ)

 

เราก็พูดกันแค่ สวัสดี และได้เจอกันซักที ... ไปละนะ ... ก็จบ ประมาณ 20 วินาทีได้

 

พอดีไปดูกับฝ้าย ก็เลยเดินไปที่รถเพื่อหาฝ้าย เค้าก็โทรมาแต่เราไม่ได้รับ เลยโทรกลับไปเค้าบอกว่า ขอโทษ พอดีเพื่อนรีบกลับ ... บังเอิญ รถเค้าผ่านหน้ามาพอดีเลยได้ทักทาย โบกไม้โบกมือ ก็เลยรู้ว่าเพื่อนนี่เป็นเพื่อนผู้ชาย.... ก็คงไม่ต้องตีความกันมาก

 

... สิ่งแรกที่รู้สึก ... เรากลับรู้สึกว่า บางอย่างที่ควรเก็บไว้ในความทรงจำ เราก็ควรจะเก็บมันไว้อย่างนั้น 

 

แต่ในอีกมุมนึง มันกลับทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงมากเหมือนกันภายในตัวเรา คือ ... มันทำให้เรารู้สึกว่า ปมในใจ ... ซึ่งน่าจะเป็นสาเหตุของพฤติกรรมแปลกๆทั้งมวลได้ถูกแกะ แก้ออกไป อย่างน้อยก็ปมนึงแล้ว ซึ่งทำให้เรารู้สึกโล่งขึ้นมาก ความรู้สึกต่างๆก็รู้สึกชัดเจนขึ้น รู้สึกรักน้องฝ้ายมากขึ้น รู้สึกว่าพอแล้ว ไม่ต้องไปคอยมองสาวที่ไหนอีกแล้ว ... จริงๆการมองของเราลึกๆอาจจะเป็นการมองเพื่อหาเกดอยู่ก็ได้

 

และลึกๆก็รู้สึกเหมือนกับเป็นการปิดฉาก เรื่องราวการสืบค้น ติดตามอันยาวนานกว่า 12 ปี ให้จบลง ด้วยฉากจบที่อาจจะไม่ประทับใจนักแต่รับได้ ... ก่อนที่ผมจะจากไป สักพักใหญ่

ตอนนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่า มันควรจะยังรักษาความสัมพันธ์ด้วยการติดต่อพูดคุยเป็นพักๆหรือเปล่า .. แต่อย่างนึงคือ ผมก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากเค้า และเค้าก็ไม่ต้องการอะไรจากผมแน่ๆ ...แต่ก็แน่นอนว่าการรู้จักมักจี่กันไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย หากไม่ทำให้ชีวิตเค้าลำบากมากขึ้น ...และถ้ามันเป็นความสมัครใจของเค้า