Sunday, May 25

11:05:25 AM

Yesterday, our first friend farewell party was held at Gradsbar, UEA. Jessica is going back to her home in US. There were about 30 people there, chatting, bringing food and snacks, and coming to say goodbye to Jessica.

Jessica studies in the course education and development. She's from US but I think she has some latin blood as well, so, to me, she is gorgeous. She is always friendly to everyone. For a close friend, I think she's really dedicated, I assume this from Ayano's birthday party. She is also the one who educates us about Salsa!!... I mean the latino dance... not a sauce.

Jessica and I have first conversation at our school's first party. I feel like it happens yesterday... There was a dance in the party. At first it was Rajib (Biswal) who started dancing, then when the latino music came up, Jessica and her friend came up on the floor and started to dance stunningly. I was really interested in dancing like that so I asked her to teach me. To be honest, I was so excited because she was really beautiful that day and a really great teacher.

After that, I always respect her as a dancing teacher...

Another time that we really had a conversation was when she was a host of Ayano's birthday party. She asked me to go and play guitar in the event. It was great. She told me yesterday that she likes my song. That's great! :-)

Jessica's party, I believe, reminds everyone who was there that our good time here is going to come to an end very soon. I don't know if it is good that the end comes when relationship within school becomes closer and closer. Maybe it's good because it's end when we have a really good feeling for each other so that we can remember this good feeling at all time after we go back to our lives. But it's not good, and more suffer, when we have to detach from something we really like, from people who have been in our lives for 7-8 months, .... for me, it's like being apart from a family.

As I learn from Buddhist teaching, this is a good time to learn about letting go and holding back. We should let go our feeling of not want to leave everyone by realise that it is natural that things and people in our lives come and go. However, it's a good feeling, good things in each other and good experience we had together that we should always keep them in our mind.

More importantly, We are all going to be friends forever... I am looking forward to see everyone goes on their path and I hope one day we can gather together to do something that can make people's lives better. ... Thanks for the Facebook. We should update our lives via facebook to keep in touch.

To Jessica, those steps will always be in my mind... :)

I just came back from London yesterday. I really miss Norwich because it is such a peaceful town, compare to London. The food is better, the people is more friendly. Mari and I went to have food at Pizza hut in the evening , I've found that the waitress at Pizza hut has better manner than those in Bayswater, London.

When I think of these things in Thailand, we have a lot better food and people. Especially in service sector, Thai people do it very well, and almost everywhere in the country.

I think Thai people are smart and really know how to deal with people, which I think it's one of the hardest things in life. If we are that good, why are we still here? , why are we still a developing country. Why there are so many people in rural area suffering from poverty and inequality. Why many children still have a low quality education and bad environment to grow?

I have a tendency to blame our educaiton, however, I think it is a bit too late to do that. That is because the education has already created a systematic problem chain in this society. This chain relates to the quality of people in a sector that crucial to our development such as educational sector itself, and political sector, which has power to influence the institutions and also major physical environment in people's lives. Therefore, institutions and environment for growing up created by those people are reproducing itself, though it's not the same in all generation but very similar, over and over again.

The not-well educated people, somehow, affect other institutions such as norms and culture in the society in a more chaotic way. I assume that it is because when people have different educational level, different types of institutions are needed to fit in with each type of people in order to make society run smoothly. As a result, it is difficult to design an institution. The created instituions and the existing one may contradict to each other. The contradiction may lead to unexpected consequences.

An idea just popped up in my mind that this is similar to the chain reaction of an atomic bomb. Once it is started, it is hardly stopped. The increasing rate is exponential. As a result, we can expect some social-political-economic turmoil in our country in the next 5 - 10 years, unless there is a major change in our political and educational sector.

The change that I would like to suggest in political sector is that... We need good people with a complete basic moral standard, i.e. five precepts. We need someone who really know how to design an institution, i.e. the rule of the game. The designer must know on-the-ground reality and design institutions that suite that area or at least study it in order to reform national institutions. In addition, they must be more realistic as well as creative. However, I have no idea how to get these people. This will have to be related to political system and political condition to get into the post, which is also another messy institution.

For educational sector, I would suggest that we should teach our children more about being a human and a good and active citizen of the world as well as the citizen of our nation. Therefore, understanding the outside world is as important as understanding the inner world. Reflection process should be added in the curriculum. Equipping our children with tools for the true understanding of the outer and inner world should be the main goal of our primary and secondary education. Knowledge for work should be fully transfer to the vacational education. Knowledge for acquiring and generating a specific field of knowledge should be the role of university.

In addition, there should be additional level in between the secondary and tertiary education. A level that give our children on year to explore the world and prepare themselves for their goals, which should be a combination of personal and social goals.

Dreams are always beautiful... but the transition to it is a lot more difficult... However, the more important question is that how can we be sure that our dream is desirable to the society? and how can we know that the desirable dream of the people is what it should be? or what it should be is the one that people's want? But if they are immoral people, how can the society survive in a good shape?

Or we are just a small dust in the universe who can affect only a very little thing in each life, that little thing is ourselves.... Maybe the true way of changing the world or helping people is to accumulate bit by bit in each life... when the time comes, which would be in a very long long time ahead, our potential may be realised and reach the level that we can unlock all beings from the suffering...

Every big thing starts with first step. Let's be a good and productive person and change the man in the mirror.. Do what we dream,.. the dream of a good society. But just don't expect that it would change within our generation... Be happy that we try to do it...

Friday, May 23

1:55:48 AM

I think being a productive person is a bit difficult. ... or maybe it is not.??

As far as I experience, I think emotional problem is the number one annoying factor. It always comes and strikes us in the time that we really don't need it at all. Otherwise, it will come and distract us from what we have to do. These problems can be love, hate, frustration , etc. Also, it can happen any time...

We may consider the above paragraph as an internal distraction.

Another internal distraction is the mental status and capacity. The point where our mental capacity reach its highest is often too short to do things. We always are in the long period of sleepiness or stress. Sometimes our mental status is affected by our physical condition, which is also one of the important factor. This effect can be from illness and make ourselves too passive to do things, or can be from the activeness... the problematic activeness is sexual activeness because it will distract us to put our energy to a non-sensible thing.

The external distraction is also important. Media is one thing that distract people from work they should be doing. The media, especially the entertainment can attract people to stay with it for too long time. Inner strength such as discipline would help balance our media receiving.

Social life, and other influences from friends and family are the external distraction factors as well.

How to fix this? Maybe the questions are ...

- how to maintain the stage of mind that is productive...

- how to stay healthy ...

- how to manage the social life and media reception

- how to train our discipline.

And why do I have to think about this again and again, like a vicious cycle...

My close friend told me that, aiming this maybe to strict and too stressful because our lives are so uncertain, there could be a lot of factors intervene our plans unexpectedly. Now, I'm starting to agree with him.

However, I think one important think that I should be able to do is to stay active and be ready for any opportunities that open for me to be productive to the task that I have to do... I mean in case that there are too many external distractions. Otherwise, just do as plan.

Looking things positively may helps. Always appreciate things. Do not let yourself too hungry or thirsty or sleepy. Always make your desk tidy and make all of your environment in a clean and tidy condition. ...

I think I have to start doing my place a bit more tidy... :P

Monday, May 5

9:08:52 AM

ในวันหนึ่งๆคนเราช่างมีเรื่องราวมากมายให้คิดถึง และขีดเขียนจริงๆหนอ สิ่งละอันพันละน้อยรอบตัว หลายๆครั้งก็จุดประเด็นให้เกิดความคิดอะไรต่างๆมากมาย เรื่องราวที่น่าปวดหัวสับสนวุ่นวาย บางทีก็เกิดขึ้นรอบตัวอย่างประจวบเหมาะและควบคุมอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงให้มันค่อยๆผ่านไป และจัดการมันทีละเปลาะสองเปลาะ

ความว้าวุ่นหลายประการก็เกิดจากการตีความพฤติกรรม และสัญญาณต่างๆที่เข้ามา แต่จะไม่ให้ตีความเลย ก็คงผิดวิสัยของปุถุชน แต่ถ้าสามารถรับรู้สิ่งเหล่านั้นอย่างที่มันเป็น และไม่ต้องตีความให้มากความให้มันทุกข์ใจก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่น้อย เพราะในหัวของเราคงมีเรื่องให้คิดน้อยลงอีกเยอะเลย และมีพื้นที่ให้กับเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง ต่คนอื่น หรือกระทั่งมนุษยชาติ

มันเป็นเพราะความเข้าใจผิดในหลายๆเรื่องต่อโลก ทำให้พวกเราสัตว์โลกทั้งหลาย เห็นเรื่องความทุกข์ความสุข จากสิ่งรอบตัวเป็นเรื่องไม่ปกติ เรื่องทุกข์ก็อยากให้มันผ่านพ้นไปไว้ เรื่องสุขก็ไม่อยากให้มันหายไปจากชีวิตเลย

ตัวความอยากพวกนี้นี่เองที่เป็นตัวขับดันให้ปุถุชนอย่างเราๆตัดสินใจทำสิ่งต่างๆ ทั้งที่สร้างสรรค์โลก และที่ผิดทำนองคลองธรรมมากมาย ... และความอยากเหล่านี้ก็มักทำให้การรับรู้เกี่ยวกับวิบากที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของเรานั้นพร่าเลือน เหมือนคนสายตาสั้นที่มองเห็นเพียงเฉพาะความสุขหรือความทุกข์ ณ ตรงนี้เท่านั้น ทั้งๆที่จริงๆแล้วหากเราพิจารณาให้ดีโดยไม่มีความอยากมาเกี่ยวมันก็จะง่ายนักที่จะรู้ว่า ควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไร ...

จังหวะที่จะเป็นกลางไม่มีความอยากนั้นคือ จังหวะที่เรามีสติสัมปะชัญญะครบถ้วนนั่นเอง จังหวะที่ตัวของเรานั้นรับรู้ว่า มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ในวิสัยการรับรู้ของประตูการรับรู้ทั้งหกของเราบ้าง (ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ) โดยเฉพาะในส่วนของใจนั้น ถ้าเราตะหนักรู้ เหมือนเรากำลงมองเข้าไปในห้องแล้วเห็นว่า มีสิ่งนั้นสิ่งนี้วางอยู่ในห้อง มีแขกกี่คนอยู่ในห้องของเรา แขกคนไหนเราควรจะให้บริการเขาให้เขารู้สึกดีอยู่กับเราไปนานๆ แขกคนไหนเป็นคนไม่ดี สร้างความเดือดร้อนให้กับบ้านของเรา ก็ควรจะไม่สนใจ ทำเสมือนกับเค้าไม่มีตัวตนเสีย ...คอยระวังเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ไม่ให้สร้างความเสียหาย ... เมื่อเค้าเห็นว่าเราไม่สนใจ แถมถูกเฝ้ามองทำสิ่งไม่ดีไม่ได้ เดี๋ยวเค้าก็ไปเอง แขกดังกล่าวก็คือความคิดต่างๆที่เกิดขึ้นในจิตใจของเรานั่นเอง ทั้งความปรารถนาดี เมตตากรุณา หรือความโกรธ อิจฉาริษยา ความโลภ และกิเลสอื่นๆที่เกิดขึ้นในจิตใจของเรา

หลายครั้งมากๆที่เราไปสวมรอยเป็นแขกคนต่างๆด้วยตัวของเราเอง จากการขาดสติสัมปะชัญญะ...เมื่อเราสวมรอยเป็นแขกคนนั้นๆ ก็ย่อมเกิดความอยากไม่อยากตามแต่แขกคนนั้นจะให้ความเห็น ... แต่นั่นเอง เนื่องจากเราไม่ใช่พระอรหันต์ จึงยากนักที่จะมีสติสัมปะชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์พร้อม ...​จังหวะนี้เองที่ศีล เข้ามามีบทบาท

ศีล 5 เป็นกติกาพื้นฐานของการเป็นมนุษย์ อย่างน้อยก็ในมุมมองของพระพุทธศาสนา ถ้ามองให้กว้างกว่านั้น ศีล 5 อาจเป็นเพียงหนึ่งบรรทัดฐานที่คนคนหนึ่งจะรับเข้ามาอยู่ในจิตใจ ไว้คอยเตือนเวลาจิตใจไม่ปกติและไม่สามารถรับรู้จิตใจตนเองได้ในตอนน้ันว่า ร้อนรน หรือสงบเย็นเพียงไหน ...

การยึดติดกับศีล 5 จะเป็นเครื่องเตือนใจให้เราคอยรู้สึกผิดเสมอเมื่อเราทำเรื่องที่มันผิด เพราะเราขาดสติสัมปะชัญญะ ซึ่งความรู้สึกผิดนั้นจะเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดความอยากออกจากความทุกข์อันเนื่องมาจากความรู้สึกผิดนั้น และกลับคืนสู่สภาพที่ถูกที่ควรนั้นได้

อย่างไรก็ดี บางคนก็เกิดจะหาข้ออ้างมาเพื่อทำสิ่งที่ผิดต่อไป โดยแนะให้ละวางศีลธรรมนั้นเสียเถิด เพราะยึดไปก็เป็นทุกข์ สู้เราทำตามความรู้สึก ตามหัวใจของเรานั้นดีกว่า เพราะเราก็เป็นสุขในปัจจุบันขณะนั้นเอง ทุกข์ต่างๆที่การกระทำเหล่านั้นยังไม่ได้นำพามาก็อย่าเพิ่งไปสนใจ ตักตวงความสุขเหล่านี้ไปก่อนก็ได้ ... สรุปโดยพื้นฐานคือ ทำอะไรตามความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้งนั่นเอง

แต่ ความรู้สึกเรานั้นเปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา เรียกได้ว่า รายวินาทีเลยก็ว่าได้ วินาทีนี้เราสุขสุดๆ อีกวินาทีต่อมาอาจจะกลายเป็นทุกข์ระทมเกินคำบรรยายก็ได้ ... แล้วความรู้สึกเหล่านี้เราจะสามารถยึดถือได้เช่นนั้นหรือ ...เปรียบเหมือนกับแขกในบ้านของเรา กำลังพูดอะไรให้เราฟังอยู่นั่นเอง ...

สมมติในสถานการณ์ที่เราเห็น i-phone วางทิ้งไว้ที่ป้ายรถเมล์ ... i-phone เป็นโทรศัพท์สุดหรูในยุคนี้เลยก็ว่าได้ คนซื้อ i-phoneคงไม่มานั่งรถเมล์แน่ แต่หากสถานการณ์นั้นเกิดขึ้นเราเดินผ่านไปเห็น ไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้นเลย ....​จังหวะนั้น คุณความโลภของเราก็คงจะเปรยขึ้นมาว่า โอ้ววว i-phone สุดหรู ไม่มีใครอยู่แถวนี้ด้วย เอามาเป็นของเราเลยดีกว่า ... คุณความเมตตากรุณาของเราอาจจะบอกว่า โอ้ว ...มันแพงนั้นนั่น คนซื้อมาคงต้องใช้กำลังกายและใจหาเงินมาจำนวนหนึ่งเพื่อให้ได้มันมา ถ้าเป็นเราแล้วมันหายไปเแบบนั้นคงจะเสียใจไม่น้อยเลย

จังหวะนั้นหากเราไม่ได้ตระหนักรู้ว่ามีคุณความโลภกับคุณเมตตากรุณาอยู่ในใจเรา เราก็คงสับสนวุ่นวายชีวิตว่าเอายังไงดี ... และถ้าเราเห็นเพียงประโยชน์ส่วนตัวเฉพาะหน้า เราก็คงกลายเป็นคุณความโลภไป ณ ขณะนั้น ...​แต่หากเราตระหนักรู้ว่ามีคุณทั้งสองอยู๋ และรู้ว่าความคิดเหล่านี้เป็นคำของคุณทั้งสองเหล่านั้น เราย่อมสามารถใช้ปัญญาไต่ตรองดูได้ว่า สิ่งใดคือสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ และย่อมเลือกทางของคุณเมตตากรุณา อันเป็นทางเลือกที่ไม่เบียดเบียน อย่างน้อยก็เจ้าของ i-phone และในระยะที่ยาวกว่านั้นหน่อย ก็คงเป็นไม่เบียดเบียนตัวเราที่จะต้องมานั่งรู้สึกไม่สุขเท่าที่ควรเมื่อใช้ของที่ได้มาแบบไม่ถูกต้อง

คำพูดของคุณความโลภและคุณเมตตากรุณา ก็ไม่ต่างอะไรจากลมปากในโลกข้างนอกตัวของเรา ก็คือ เมื่อมีลมปากผ่านมากระทบหูแล้วก็ผ่านไป ความคิดของคุณความโลภและคุณเมตตากรณาก็เช่นกัน เป็นลมความคิดผ่านเข้ามาในใจ แล้วก็ผ่านไป ... แต่การกระทำอันประกอบด้วยเจตนานั้นต่างหากที่จะไม่ผ่านไปโดยง่าย จะต้องมีวิบากตามมาอย่างแน่นอน

ฉะนั้น "ปัญญา" หรือความคิดที่ใช้ใตร่ตรองให้รู้และตระหนักถึงเหตุปัจจัยและผลของสิ่งต่างๆที่จะเกิดขึนตามกำลังจิตที่เราจะสามารถกระทำได้นั้นเป็นสิ่งที่ควรจะต้องนำมาใช้เป็นเครื่องตัดสินว่าเราควรจะกระทำสิ่งเหล่านั้นเหล่านี้หรือไม่

แน่นอนว่า ในฐานะปุถุชน เราไม่ได้มีกำลังจิตจะสามารถรู้วิบากของกรรมที่เราทำได้ตลอด ย่อมต้องมีผิดพลาดกันไปบ้าง แต่ประสบการณ์ที่เกิดข้นจะกลายมาเป็นคลังข้อมูลให้เราใช้ปัญญาในการไตร่ตรองได้รอบคอบชัดเจนมากขึ้นนั่นเอง ....

การศึกษาธรรมะ การได้อ่านพระไตรปิฎก หรือหนังสือธรรมะต่างๆ โดยเฉพาะเกี่ยวกับเรื่องกรรม หรืออย่างน้อยปฏิบัติจนกระทั่งเรารับรู้วิบาก (ซึ่งไม่ง่ายนัก) ย่อมจะทำให้เรามีคลังข้อมูลสำหรับให้จิตของเรานั้นอ้างอิงเพื่อใช้ปัญญาในการ ไตร่ตรองมากขึ้น เป็นเหมือนการรับเอาประสบการณ์ของคนอื่นเข้ามาใส่ตัว และใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการตัดสินใจ อย่างไรก็ดี การเปิดใจรับเอาประสบการณ์ผู้อื่นเข้ามาใส่ตัวนั้น คงจำเป็นจะต้องมีศรัทธาในตัวผู้สื่อความประมาณหนึ่งท่ีจะเชื่อว่าเขานั้นไม่โกหกแน่นอน ...​ และคนที่ไม่โกหกแน่ๆ ก็น่าจะเป็นพระพุทธเจ้า เป็นอย่างน้อย

ทั้งหมดทั้งปวงอาจจะขมวดได้ว่า ...​หากเราเห็นความสุขความทุกข์ ได้ลาภเสื่อมลาภ ได้สรรเสริญนินทา ได้ยศเสื่อมยศ - หรือพูดให้สั้นคือ เรื่องทีน่าปรารถนา หรือเรื่องที่ไมน่าปรารถนา- โลกธรรม ๘ เป็นเรื่องธรรมดาแล้วละก็ ...เราก็น่าจะสามารถใช้ปัญญาในการตัดสินใจเลือกทำสิ่งที่ดีได้ง่ายขึ้นมาก

    " โลกธรรมเหล่านี้ ย่อมเกิดขึ้นทั้งแก่ปุถุชนผู้มิได้เรียนรู้ และแก่อริยสาวกผู้ได้เรียนรู้ ต่างกันแต่ว่า คนพวกแรกย่อมไม่รู้เห็นเข้าใจตามความเป็นจริง ลุ่มหลง ยินดียินร้าย ปล่อยให้โลกธรรมเข้าครอบงำย่ำยีจิต ฟูยุบเรื่อยไปไม่พ้นจากทุกข์ มีโสกะปริเทวะ เป็นต้น ส่วนอริยสาวกผู้ได้เรียนรู้ พิจารณาเห็นตามเป็นจริง ว่า สิ่งเหล่านี้อย่างใดก็ตามที่เกิดขึ้นแก่ตน ล้วนไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนไปเป็นธรรมดา ไม่หลงใหลมัวเมาเคลิ้มไปตามอิฏฐารมณ์ ไม่ขุ่นมัวหม่นหมอง คลุ้มคลั่งไปในเพราะอนิฏฐารมณ์ มีสติดำรงอยู่ เป็นผู้ปราศจากทุกข์ มีโสกะ ปริเทวะ เป็นต้น..."

องฺ.อฏฺฐก. 23/96/159

และหากทำได้เช่นนั้น ...​เราก็คงสบายใจขึ้น และไม่ว้าวุ่นกับความรู้สึกและความคิดมากมายที่เกิดขึ้นมาในหัว ...

Sunday, May 4

4:53:27 PM

เมื่อวานเป็นตากุ้้งยิง -_-" วันนี้ก็ยังเป็นอยู่

ตั้งแต่เกิดมาเท่าที่จำความได้ไม่เคยเป็นตากุ้งยิงเลยจริงๆ ...และก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงเป็น ..หรือไม่ก็ทำไมถึงเพิ่งมาเป็นเอาตอนนี้ ยิ่งเวลาก่อนสอบด้วย ถือเป็นความซวยส่วนบุคคลจริงๆ

เมื่อวานตอนเช้าตื่นขึ้นมาแล้วมีอาการปวดที่หนังตาซ้าย รู้สึกกระพริบตาขัดๆ ปวดเล็กน้อย ... อาการปวดเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆระหว่างวัน จนกลางวันไปเข้าห้องน้ำเหลือบไปเห็นตุ่มขาวๆอยู่ในเปลือกตาด้านซ้าย ไม่ใหญ่มากนัก ตอนนั้นเปลือกตาเริ่มบวมเล็กๆ ... แต่ยังไม่เห็นชัด จะไมเ่ห็นถ้าไม่สังเกตให้ดี ...​

ตามาเริ่มปูดขึ้นตอนที่ใช้กำลังแรงกายมากขึ้น จากการเดิน และไปเตะบอลเล็กๆน้อยๆกับมารี ....ได้เรื่องเลย พอเสร็จปั๊บ ก็เหมือนว่ามันไปเพิ่มการไหลเวียนของเลือดที่ตามากขึ้น และอาจจะประกอบกับมีเหงื่อ และสัมผัสกับอากาศธรรมชาติมากเกินไปหน่อย เลยอาจทำให้มีอาการติดเชื้อมากขึ้น

พอดีตอนอยู่ในห้องสมุดก็ได้เปิดอินเตอร์เนตเจอในบอร์ดพันทิพย์ (http://topicstock.pantip.com/lumpini/topicstock/2007/07/L5661020/L5661020.html) เค้าแนะนำว่าให้ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำร้อน (แต่ไม่ใช่เอาแบบหน้าพองนะ รอให้มันร้อนพอจับต้องได้) ประคบบริเวณตาเอาไว้ประมาณ 20-30 นาที ทำอย่างน้อยวันละ 2 ครั้ง หรือมากกว่านั้นก็ได้ ... เค้าบอกว่า ทำจนน้ำตาไหล นั่นคือ แสดงว่าใกล้หายแล้ว ...แต่ผมยังไม่ไหลนะ เห็นมีแต่ขี้ตา ...

ตอนนี้ทำมาซักพัก รู้สึกว่า การกระพริบตาปวดน้อยลง ตุ่มขาวในตาก็ดูขนาดจะลดลงด้วยเหมือนกัน ... โดยรวมๆอาการดีขึ้น ... หวังว่ามันจะหายไปในวันสองวนันี้ อย่างน้อยก็ก่อนสอบ หรือก่อนไปหาน้องฝ้ายก็ยังดี อิอิ ... ถ้าหายจะได้ไม่ไปหาหมอ เพราะยังไงต้องรออีกตั้งสองวันกว่าหมอจะเปิด ..medical center ปิดวันเสาร์อาทิตย์ ... ถ้าซวยกว่านั้นก็ปิดวันจันทร์นี้ด้วย เพราะเป็น Bank Holiday... แม้แต่มหาวิทยาลัยก็ปิดด้วย oี่ยังไม่แน่ใจว่าจะอ่านหนังสือในห้องสมุดได้มั้ย

เอาล่ะ นี่ขั้นเวลาจากการอ่านหนังสือมาเขียนเรื่องตากุ้งยิง ไม่เกี่ยวกันเท่าไหร่ แต่ก็ผ่อนๆความ panic ไปได้พอควร ... สู้กับ Micro ต่อไป ...เย้!!

ป.ล. รายละเอียดเรื่องตากุ้งยิงในกระทู้นั้นค่อนข้างละเอียด แต่อาจจะขัดกับหลักการแพทย์บ้าง คนเขียนเป็นคนที่เป็นตากุ้งยิงมานานกว่า 10 ปี (เรียกว่ามีประสบการณ์ได้มั้ยเนี่ย -_-" ) ก็ใช้วิจารณญาณกันด้วยคร้าบ

อีกประมาณสี่วันจะสอบแล้ว น้องฝ้ายจะมาแล้วด้วยเหมือนกัน ...

สอบวันที่ 6 พ.ค. 2551 สามวิชาในคราวเดียว มีสามส่วน(ส่วนละวิชา) ให้เลือกส่วนละหนึ่งข้อ ...​

วันนี้ได้พบเจอพูดคุยกับอาจารย์ที่สอนทั้งสามวิชาหลักของเรา คือ

Microeconomics of Development - Richard Palmer Jones

Macroeconomics of Development - Edward Anderson

Econometrics for development - Bereket Kabede

ด้วยความช่วยเหลือในการประสานงานของ Ellisaious Papyrakis ผู้เป็นหัวหน้าคอร์สของเรา

การเข้าฟังพูดคุยก่อนสอบครั้งนี้ทำให้เกิดความโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย เพราะว่า ทั้งหมดทั้งปวงแล้วสิ่งสำคัญของการสอบคือความเข้าใจในคอนเซปที่เราเรียนมา เค้าจะออกอะไรมาก็ได้ แต่ว่าเวลาตอบนั้นไม่ได้ต้องการเรื่องรายละเอียดแบบลึกๆ derive สมการอะไรเทือกนั้น ...​แต่เป็นภาพรวม คอนเซป การนำเสนอ ....

ในการแนะนำหลักๆเค้าบอกว่า

1. ต้องตอบคำถามที่ถาม ไม่ได้ตอบคำตอบที่เตรียมมา

2. มีเวลาหนึ่งชม. ในแต่ละข้อ ให้ใช้เวลาพอสมควรในการวางแผนการเขียนแต่ละข้อให้ดี

3. คนที่มีตัวอย่างชัดเจน ย่อมได้คะแนนมากกว่า

4. ถ้ามีความเป้นไปได้ที่จะต้องใช้หลายทฤษฎีในการตอบ ให้เลือกมาอันนึงที่คิดว่าดี่และเหมาะที่สุด แล้วอธิบาย แล้วจึงกล่าวตอนหลังถึงทฤษฎีอื่นๆที่เกี่ยวข้อง พอสังเขป

5. ทำให้รู้ว่า มันมีหลักในการเขียน essay ทางเศรษฐศาสตร์ที่ดีเหมือนกัน เค้าบอกว่า

- ให้มีส่วน intro ที่เกริ่นว่าอะไรเป็นแรงจูงใจให้เขียน ความน่าสนใจ ฯลฯ

- ส่วนที่ว่าด้วยทฤษฎี

- ส่วนที่ว่าด้วยหลักฐาน กรณีศึกษาต่างๆ

- ส่วนที่เป็นการประเมิน ถกเถียง ดีเบท การวิเคราะห์ของเรา

- ส่วนที่สรุป และอาจมีข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย อะไรเทือกนั้น

ดูๆไปก็เหมือนกับที่เค้าฝึกเรามาตลอดทั้งเทอมนั่นเอง

จากการฟัง ทำให้คิดว่าต้องเปลี่ยน strategy ในการอ่านเล็กน้อย ...​คือควรลงรายละเอียดให้เข้าใจหลักคิด คอนเซปของแต่ละส่วน แต่ว่า ควรทำ mindmap เพื่อให้เห็นภาพรวมมากกว่า ... เพื่อให้เวลาที่เราจะเข้าไปทำข้อสอบสามารถตอบได้ครบครอบคลุมในประเด็นต่างๆได้ดีพอ ...

นอกจากนี้ ยังมีการเก็งข้อสอบของเพื่อนๆด้วย ...​-_-" มันยังอุตส่าห์จะเก็งกัน ...บอกว่า มี 10 เลคเชอร์ อ่าน 5 เลคเชอร์แรกของทุกๆอันให้แจ่ม ยังไงต้องมีออกชัวร์ ... เอากับเค้าสิ ...​เฮ้อ ยังไงก็แล้วแต่เราเองคงจะจัดการ Micro กับ Macro ให้หมด เพื่อจะได้เข้าใจภาพทั้งหมด ... รับมือได้ทุกๆอัน แต่ Econometric ส่งสัย ก็ต้องทำเหมือนกัน แต่คงเน้นในส่วนแรกมากกว่า ...ไม่งั้นอาจไม่รอดกันเลยทีเดียว ...

พรุ่งนี้นัดกับมารีว่า ให้ไปถึงห้องสมุดอย่างน้อยสิบโมง ..​จะได้เริ่มวันใหม่เร็วๆหน่อย ถ้างั้นก็คงถึงเวลาไปนอนแร้ว ...