Chol's profileอาจารย์บาทเดียวPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 21 แม้กายห่าง แต่ใจไม่ห่าง...วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร รู้สึกอ่อนไหวเป็นพิเศษ ... อัพสเปซเป็น entry ที่สามของวันนี้ภายในหนึ่งชม.แล้วนะเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ ช่วงนี้เป็ฯช่วงที่จิตใจมีความปกติมากขึ้นหลังจากได้ยารักษาจาก "พุทธธรรม" ของพระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต) มา จึงทำให้สมองและจิตใจเล่นไหลไปตามที่มันควรจะเป็นเสียที ช่วงนี้เป็นช่วงสิ้นสุดของหลายๆอย่าง อย่างตัวผมเองก็จะจบปริญญาโทที่ UEA นี่ในเร็ววันนี้ เพื่อนผมท่ีเมืองไทยก็จบปริญญาโท M.A. econ ที่คณะเศรษฐศาสตร์ธรรมศาสตร์แล้ว น้องที่ผมรับเข้ามาตอนเค้าอยู่ปีหนึ่งก็กำลังจะจบแล้ว เกือบจะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ทันกันแล้วทีเดียว ... ไม่ต้องพูดถึงโอลิมปิกที่จะหมดสิ้นเดือนนี้ คณบดีที่กำลังจะเปลี่ยน และคณะรัฐบาลที่ไม่มั่นคง (เอ๊ะ ไม่เกี่ยว... !) ความโศกเศร้า อาลัยอาวรณ์ ย่อมมาเยือนอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเราต้องลาจากเพื่อนอันเป็นท่ี่รักไปสู่สังคมใหม่ กิจวัตรประจำวันใหม่ๆ ที่ไม่ค่อยคุ้นเคย และยิ่งเศร้ามากขึ้นเมื่อวันที่จัดกิจกรรมเพื่อรำลึกความหลัง หรืออำลากันนั่นเอง เป็นความเศร้าที่ยินดีจะเศร้ากันล่ะ เพราะถ้าไม่จัดคงจะเสียดายและเศร้าซึมลึกอยู่ข้างในมากกว่า แต่ ... วันนี้เช็คเมล์ก็เห็นเพื่อนๆยังคงติดต่อกันในโลกไซเบอร์กันอย่างสม่ำเสมอเป็นประจำ ... MSN อาจจะเป็นที่สำหรับคนที่สนิทกันมากๆอยากคุยกันแบบทันที แต่ที่อย่าง Multiply, facebook, MSN space live, hi5, blogspot, ก็ยังคงเป็นที่ที่ให้เราได้แปะความคิดถึง ความเป็นห่วง ความคิดดีๆ ให้กับเพื่อนของเราได้เสมอ ให้เราได้ติดตามความเป็นไปในชีวิตของเค้าเหล่านั้น และให้รู้ว่า พวกเรายังมีกันและกันอยู่เสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม ขอขอบคุณผู้สร้างสรรค์ช่องทางการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงโลกเหล่านี้ ที่ทำให้คนที่ใจอยู่ใกล้กันก็ยังคงได้ใกล้กันอยู่... แต่คนท่ีตัวใกล้ หรือไกลก็ตาม แต่ใจ ไกลกันนี่ คงช่วยลำบาก ขาดซึ่งใจที่อยากจะคิดถึงกันแล้วอุปกรณ์เหล่านี้ย่อมไม่เป็นประโยชน์อะไร อย่างไรก็ดี ข้อดีของพวกสังคมออนไลน์ที่กล่าวไปข้างต้นนี้ประการนึงก็คือ แม้เราจะคิดถึงเพื่อนแต่ฝ่ายเดียวก็ไม่เป็นปัญหา เพราะเราก็ยังฝากความคิดถึงเอาไว้ได้ ซึ่งตรงนี้หากเป็น MSN หรือ IM (Instant Messenger) อื่นๆ ก็คงทำให้หงุดหงิดไม่ใช่น้อยเมื่อเราอยากคุยกับเพื่อนและเพื่อนไม่อยากคุยกับเรา ยังคิดถึงเพื่อนๆทุกๆคนเสมอ เป็นเวลาๆไป ... คำซึ้งจาก..Kahill Gibranหลังจากไม่ได้อัพสเปซมานานวันนี้เล่นไปสอง entry เลย ...อย่าลืมอ่าน entry ก่อนหน้านี้ด้วยนะครับ ตั้งใจเขียนพอควร
พอดีแวะไปที่สเปซของเฟิร์ทเพื่อนที่คณะ ช่วงที่ผ่านมาเค้าได้ผจญกับสถานการณ์ของหัวใจมาอย่างโชกโชน ใน entry ล่าสุดของเค้า เค้าได้ใส่คำของ Kahill Gibran ที่ว่าด้วยความรักเอาไว้ ซึ้งมาก เลยอยากให้คนที่มักผ่านมาอ่านสเปซผมได้ดื่มด่ำกับมันด้วย ...ถือเป็นความสุขใจเล็กๆของช่วงเวลาทำ dissertation ก็แล้วกัน :D ----------------------------------------------------- "จงรักกันและกันแต่อย่าสร้างพันธะแห่งความรัก จงเติมถ้วยของกันและกันแต่อย่าดื่มกินจากถ้วยเดียวกัน จงให้ขนมปังแก่กันแต่อย่ากัดจากก้อนเดียวกัน จงร้องและเริงรำด้วยกัน จงมีความบันเทิงแต่... ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่โดดเดี่ยว" ,Kahill Gibran ถึงจดหมายฉบับสุดท้าย ของ Fallinlovemania's spaceจริงๆแล้วอยากจะคอมเมนต์ต่อไปใน entry นั้นเลยแต่สงสัยจะยาวไป แต่เนื่องจากคิดว่าตัวเองได้ผ่านประสบการณ์เยี่ยงนั้นมาเหมือนกัน จึงอยากจะแลกเปลี่ยนและย้ำเตื่อนในบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งอาจจะช่วยเธอได้บ้าง ... (ขออนุญาตใส่ลิงค์ไว้ตรงนี้ เพื่อว่าคนอาจจะได้ปะติดปะต่อเรื่องได้บ้าง ... อนุมานว่าไม่น่าจะเป็นไรที่คนอื่นจะอ่านเนื่องจากถูกเผยแพร่ลงใน space หากล่วงเกินต้องขออภัยด้วย ...ทั้งหมดทำด้วยความปรารถนาดี) อ้างจาก : http://fallinlovemania.spaces.live.com/blog/cns!5F4166D983A5E1C3!1411.entry ที่อยากจะบอกก็คือ ... ความเสียใจนั้นเกิดจากการคาดหวังการตอบรับจากฝั่งตรงข้ามที่เสมอกัน หรืออย่างน้อยก็คือยังคงมั่นคงต่อกันอยู่ แต่ แม้เราเสียใจ แต่เราก็มั่นใจกับตัวเราเองได้ว่าเราทำดีที่สุดแล้ว เราเป็นคนที่ซื่อสัตย์ ... แม้อีกฝ่ายหนึ่งจะเป็นคนจากไป แต่เชื่อแน่นอนว่า ภาพที่เค้ามองตัวเองนั้นคงจะบอกได้ไม่เต็มปากอีกต่อไปว่า เค้าเป็นคน "ซื่อสัตย์" ... หรืออาจจะกระทั่ง ไม่ใช่คนดีก็ได้ ... การสูญเสียความเชื่อมั่นว่าตนเองเป็นคนซื่อสัตย์ เป็นคนดีนั้น มันแย่กว่าความรู้สึกของการถูกนอกใจมากนัก ในวันที่คนนั้นสำนึก แม้กระทั่งหน้าตัวเองก็ไม่อยากเห็น แม้แต่ตัวเองก็ไม่อยากเป็น แม้คำพูดของตัวเอง ตัวเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย... เป็นวิบากของของการเป็นคนไม่ซื่อสัตย์ ความดีนั้นมีอยู่ เหมือนเมื่อเราฝังเม็ดมะม่วงลงดินย่อมงอกเป็นมะม่วงให้เรากินแน่นอน แต่เราก็บอกไม่ได้ว่าเมื่อไหร่มันจะโต เมื่อไหร่มันจะมีดอกมีผล เมื่อไหร่มันจะมีรสอะไร ... ความดีของเธอวันนี้อาจจะยังไม่ออกดอกออกผลให้เธอได้ชื่นใจ ... เมื่อความเชื่อมั่น ศรัทธาในเรื่องบางเรื่องของคนที่รักกันไม่เหมือนกันแล้ว เป็นธรรมดาที่ความรักจะต้องหยุดลง ... แต่วันนึงความดีของความซื่อสัตย์ที่เธอสั่งสมไว้ จะออกดอกออกผลให้เธอชื่นชมเอง .. เธอจะมีคำพูดที่หนักแน่น เธอจะมีความอดทน และมุ่งมั่นไม่ย่อท้อสมกับที่ไม่เคยผิดสัญญากับใครแม้แต่ตัวเอง ความหนักแน่นมั่นคงของเธอย่อมดึงดูดคนที่มีลักษณะใกล้กันเข้ามาเจอ ความสบายใจ ความมั่นคงจากการอยู่กับคนซื่อสัตย์และเป็นคนซื่อสัตย์จะทำให้ความรักนั้นราบรื่นผ่านพ้นไปได้เอง ... ถ้าจะไม่มั่นใจในอะไรเลย อย่างน้อยก็ขอให้มั่นใจว่า เมื่อทำดีย่อมจะได้ผลแห่งความดีในอนาคตแน่ เช่นเดียวกับ เม็ดมะม่วงเมื่อปลูกย่อมได้ลูกมะม่วงแน่ แต่ขึ้นอยู่กับปัจจัยแวดล้อมอื่นๆด้วยเท่านั้นเอง ว่าเมื่อไหร่มันจะออกผล ... เห็นด้วยอย่างเดียวคือ ความรักนิรันดร์อาจจะไม่มี ที่ว่าอาจจะไม่มีเพราะความรักนั้นมีคนสองคนเป็นองค์ประกอบ ถ้าขาดคนใดคนหนึ่งแล้ว ก็ย่อมเป็นความรักนิรันดร์ไม่ได้ ... นี่อาจจะเป็นความรักชายหญิง ... หรือ ... รักนิรันดร์และไพศาลอาจมีเหมือนกัน แต่เป็นระดับของความเมตตา ... แม้รักกันฉันท์ชายหญิงไม่ได้ ก็ยังรักได้เป็นนิรันดร์ด้วยเมตตา ปรารถนาดีต่อกัน อภัยให้กัน วันนี้เธอเศร้า ... แต่ก้าวต่อไปเธอเลือกได้ August 18 ความคาดหวัง..."...ความจริงไม่เคยทำร้ายใคร ...มีแต่ความคาดหวังของเราเท่านั้นที่มักจะทำร้ายเราอยู่เสมอ ..." |
|
|
